نوشته های روزگار عابدی

با رفتنت عمو جان غم داده ای به یاران

                                                              اشک می ریزند شب و روز همچون سیل باران

هر لحظه ای ببینم عکس تو روبرویم

                                                             بی اختیار اشکم می ریزد از عیونم

یک لحظه هم ز یادم نمی روی تو

                                                          می جویمت عمو جان ای کاش زنده بودی

ندیدم چون عمویم کس سحنور

                                                     سخن می گفت از آل پیمبر

سخن هایش همه سنجیده بودند 

                                                   برایم بهتر از گنجینه بودند

سخن هایش برایم رهنما بود

                                                     معلم بود او هم مهربان بود

بر سر زبانش هر لحظه کلام الله بود

                                                     او دوستدار محمد و علی ولی الله بود

شبها تا سحر زمزمه اش قرآن بود

                                                     کارش همه اندر طلب رضوان بود

محشور بشد با علی و آل علی

                                                      آندم که برفت بسوی جهان ابدی

  عمو جان همیشه بیادت هستم

حق نگه دار که من می روم الله معک

تویی آن گوهر پاکیزه که در عالم قدس

که ذکر خیر تو بود حاصل تسبیح ملک

در خلوص من ارهست شکی تجربه کن

کس عیار زر خالص نشتاسد چو محک

گفته بودی که شوم مست و دو بوست بدهم

وعده از حد بشد و ما نه دو دیدیم و نه یک

بگشا پسته ی خندان و شکر ریزی کن

خلق را از دهن خویش مینداز به شک

چرخ برهم زنم ار غیر مرادم گردد

من نه آنم که زبونی کشم از چرخ فلک

چون بر حافظ خویشش نگذاری باری

ای رقیب از بر او یک دو قدم دورترَ ک

عشق را خط نزن

جغد بارون خورده ای تو کوچه فریاد می زنه

زیر دیوار بلندی یک نفر جون میکنه

کی می دونه تو دل تاریکه شب چی می گذره

پای برده های شب حصیر زنجیره غمه

دلم از تاریکی ها خسته شده

همه ی در ها به روم بسته شده

من اسیرسایه های شب شدم

شب اسیر تور سرده اسمون

پا به پای سایه ها باید برم

همه شب به شهرجنون

دلم از تاریکی ها خسته شده

همه ی در ها به روم بسته شده

چراغ ستاره ی من رو به خاموشی می ره

بین مرگ و زندگی اسیر شدم باز دوباره

تاریکی باپنجه های سدش از راه می رسه

توی خاک سرده قلبم بذر کینه می کاره

دلم از تاریکی ها خسته شده

همه ی در ها به روم بسته شده

مرغ شومی پشت دیوار دلم

خودش واین ورو اون ور می زنه

تورگهای خسته ی سرده تنم

ترس مردن داره پر پر می زنه

دلم از تاریکی ها خسته شده

همه ی در ها به روم بسته شده

دلم از تاریکی ها خسته شده

همه ی در ها به روم بسته شده

دلم از تاریکی ها خسته شده

همه ی در ها به روم بسته شده